یه جای دنج

وقتی من "من" می شوم

dontopen — Sat, 12 Jan 2008 18:48:18 GMT

گاهی تاثیر بعضی عبارات تا مدتها روی روان آدم کار می کنه!!

شنبه بود! صبح تا ظهر سه بار و هر بار به یک بهانه تماس و گفتگو بود. چون بهش گفته بودم عصر می رم دکتر برای همین به صورت فشرده زنگ زد!! قرار بود ناهار هم با یکی از دوستان دانشگاه باشم. به نظرم این قضیه کمی اذیتش می کرد نه این که بادوستم هستم نه! شاید دلش می خواست به جای دوستم با او بودم!!! به هر حال. رفتم دکتر و بعد خونه. اون روزها سرش خیلی شلوغ بود.خیلی...تا شب سر کار بود. نمی تونست زنگ بزنه.

یکشنبه تا ظهر منتظر تماسش بودم. بی خود و بی جهت!! کاریش نداشتم اما چون هر روز تا اون موقع حداقل یه بار زنگ می زد چشم انتظار بودم. عین بچه ها بهونه گیری می کردم.... ساعت دو دیگه بغضم گرفته بود!!! رفتم نماز. می دونستم سرش شلوغه. اما "من" می دونستم٬ دل که این چیزها حالیش نیست!! موقع برگشتن خودم زنگ زدم. برنداشت! عادتش رو می دونم وقتی من زنگ می زنم برنمی داره که خودش زنگ بزنه!! ۲ دقیقه بعد زنگ زد! احوال پرسی معمول و ... از نتیجه دکتر پرسید. گفتم چه عجب از صبح چشم انتظار بودم که زنگ بزنی! به شوخی گفت: گفتم اگه زنگ بزنم ننه من غریبم بازی در میاری!! "من" می دونستم شوخی می کنه. اما دلم بهش برخورد. گفتم منو باش که نگران حالت شدم... کاری نداری و منتظر جواب نموندم و قطع کردم. برزخ عجیب غریبی بود. عقلم می گفت بچه تواین هاگیر واگیر تو هم وقت گیر آوردی؟!! اولا آدم بی جنبه! شوخی کرد دوما می بینی که سرش شلوغه گیر بی خود نده خوب!! اما دلم بهش برخورده بود و تو اون لحظه اون بود که تصمیم می گرفت!!

و بینمون سکوت بود و صرفا تبادل لینکهای خبری!! نه اون زنگ می زد و نه من آدم منت کشیم! گذشت تا چند روز بعدش که عید غدیر بود. آن شد و تبریک فرستاد و تا من بخوام جواب بدم دیسکانکت شد! بلافاصله اس ام اس زد و دوباره تبریک فرستاد! من هم تبریک فرستادم. و بعد چند بیت از شعرهای رسیده رو براش آف گذاشتم! تا شنبه رسید! حوالی ظهر انگار شعرها رو خونده باشه برام آفی گذاشت تاریخی که بعید می دونم از ذهنم پاک شه...

سلام
حال همه‌ ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور،
که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گویند!
با این همه عمری اگر باقی بود،
طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم،
که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و
نه این دلِ ناماندگارِ بی‌درمان!

...

دوستانم دیدند که من به چه وضعی افتادم ...

شاید شما بگید خوب که چی حالا!! اما من که این آدم رو می شناسم بیش از پیش فهمیدم که چقدر از دستم دلخوره و چقدر ....!!!

بعدش که فهمیده بود مسخره ام می کرد! لای پنبه بزرگ شدی! نه لای زرورق! نه پر قو!! نی نی کوچولو!! بهش گفتم چرا این شعر رو فرستادی. گفت خودتم از این شعرا برام فرستادی! چطور اونا یادت نیست!! بعد که چک کردم دیدیم یعله!!! ولی واقعا موقع ارسال زیبایی متن باعث ارسال می شد نه موضوع دیگه ایی!!!

با وجودی که الهی شکر الان اوضاع صلحه!! اما هنوز هم وقتی می خونمش دلم فشرده می شه و از رفتارم شرمسار...

ای کاش یاد بگیرم عقلانی تصمیم بگیرم نه با دلم.

تيغ عشق

dontopen — Thu, 13 Dec 2007 17:09:09 GMT

دست عشق از دامن دل دور باد!

می توان آیا به دل دستور داد؟

می‌توان آیا به دریا حکم کرد ؟

که دلت را یادی از ساحل مباد؟

موج را آیا توان فرمود: ایست!

باد را فرمود: باید ایستاد؟

آنکه دستور زبان عشق را،

بی‌گزاره در نهاد ما نهاد؛

خوب می‌دانست تیغ تیز را،

در کف مستی نمی‌بایست داد...

مرحوم قیصر امین پور

کتاب من!

dontopen — Fri, 30 Nov 2007 19:01:18 GMT

از آخراي ارديبهشت شروع كردم به خوندن يه كتاب. يه كتاب كه در نوع خوش حس تازگي داره. هر صفحه‌اش هر فصلش. از يه جنس ديگه. مثل زندگي بالا پايين داره. هنوز تموم نكردم. دلمم نمي‌خواد تمومش كنم. دل بسته‌اش شدم. يه قهرمان دوست داشتني داره! اسمشو چي بزاريم؟؟ جناب ميم!! خوبه؟؟

با هم حرف مي‌زنيم! نگران حال هم مي‌شيم! درد دل مي‌كنيم! شكايت مي‌كنيم! غر مي‌زنيم!! راهنماييم مي‌كنه! آخه روانشناسه!! تازه يه چيزايي هم يادم مي‌ده!!! مي‌خنديم! آش مي‌خوريم!!!!! حرص مي‌خوريم! دعوا مي‌كنيم و به قول مهديه همكارم: قهر مي‌كنيم به شوق آشتي. چقدر قهر بده! طاقتشو ندارم. دست خودم نيست نمي‌تونم با كسي قهر كنم. دعوا مي‌كنم اما قهر نه! مگر دلم بسوزه و بشكنه! هر چند تو اين مدت يه چيزي دستگيرم شده اونم اين كه گاهي قهر كردن آدما نشون دوست داشتنه!!

اولين كسي بود كه موقع افطار يوم الشك زنگ زد و گفت قبول باشه! حتي قبل از مادر و پدرم! اولين كسي بود كه خبر آغاز ماه مبارك رو داد و تبريك گفت. اولين كسي بود تو اولين روز ماه مبارك موقع افطار اس ام اس زد و گفت قبول باشه... اولين كسي بود كه روز ميلاد حضرت زهرا بهم تبريك گفت. اولين كسي بود كه روز دخترو تبريك گفت! موقع دوربين خريدن من، بيشتر از خودم وسواس نشون داد. آخرشم از دوربين خودش خريدم. مي‌گفت زن گرفت از دوربين خريدن آسونتره!!!!!! برام از مشهد سوغاتي آورده بود. كِي بود؟؟ حدوداي مرداد! نگه داشته بود تا ماه مبارك. روز سوم چهارم ماه مبارك بود كه آورد داد. نخودچي كشمش بود. تا مدتي دلم نمي‌اومد بخورم!! تا يه هفته پيش كه اومدم باز كنم ديدم ...!! خيلي دلم سوخت. اي كاش همون موقع كه داد مي‌خوردم! جعبه‌اش رو نگه داشتم!!

اس ام اس زده بود كه اتاقم رو جمع كردم! خيلي مرتب و منظم نيست يه سري گذاشتم تو كارتن تا ميز و فايل بخرم. آماده پذيرايي از شماست!!!!!!!!! كلي خنديدم! (خونه‌شونو رنگ كرده بودند و اينو بعد از جمع و جور كردن اتاقش برام فرستاده بود!) منو به خونه‌شون دعوت مي‌كرد! مثل بچه‌ها مي‌مونه. به اسم بانك سامان هم حسودي مي‌كنه!!!!!!! عجيبه! حسودي آقايون بچه‌گانه است اما حسودي ما خانمها!!! و عجيب تلافي مي‌كنه! خوشم مياد دست هر دومون برا هم رو شده!! اما بچه پر رو .... بگذريم.

زنگ مي‌زنه گاهي بيش از يك ساعت حرف مي‌زنيم از همه چي... ركورد اس ام اسمون حدود 30 تاست!! در حاليكه اونروزش يه ساعتي هم حرف زده بوديم!! براش رم گرفته بودم. رفت برام رم ريدر گرفت!! شايد سر يه فرصت ديگه بيشتر از شيرينكاريهاش بنويسم.

تو اين مدت سوار يويويي شدم كه خدا برام ساخته. گاهي اونقدر اوضاع خوبه كه گل و بلبله! و گاهي احساس مي‌كنم با سر دارم با طناب يويو و با سرعت زياد مي‌خورم زمين. اما دوباره برمي‌گردم بالا. راستشو بخواهيد خسته شدم از اين يو يو بازي. كي قراره به ثبات برسم؟ خدا مي‌دونه.

يا كريم

dontopen — Sat, 24 Nov 2007 19:44:36 GMT

من این حروف نوشتم چنان که غیر ندانست

تو هم ز روی كرامت چنان بخوان كه تو دانی

شهره شهر

dontopen — Fri, 23 Nov 2007 19:14:22 GMT

خبر خـــير تو از نقـــل رفيقـــــان سخت است

حفظ ِحالات من و طعنـه‌ي آنان سخت است

لحظه‌ي بغـض نـشد حفــظ كنم چشــمم را

در دل ابـــر نگــهـــداري بـــــاران سخت است

كشتي ِ كوچك من هر چه كه محــكم باشد

جَستن از عرصه‌ي هول آور طوفان سخت است

ســاده عاشق شده‌ام ساده‌تر از آن رســوا

شهره‌ي شهر شدن با تو چه آسان... سخت است

اي كه از كوچه‌ي ما مي‌گذري، معشـــوقه!

بي محلي سر اين كوچه دوچندان سخت است

زيـر بــاران كه به من زل بزني خواهي ديد:

فن تشخيص نم از چهره‌ي گريان سخت است

کاظم بهمنی

از اینجا

لا اله الا تو!

dontopen — Mon, 06 Aug 2007 18:28:20 GMT

به کفر مستم و پیمانه می زنم با تو

چرا که معتقدم لا اله الا تو

اگر چه با دل من آشناتری از من

کسی به کنه دلم پی نبرد حتی تو

من و تو آتش و آبیم من کجا تو کجا

چه قدر فاصله می بینم از خودم تا تو

دلم به مژده حافظ خوش است و وعده تو

به خوش حسابی او مطمئنم اما تو؟

کمی به خویش بیا و کمی به فکر برو

ببین تو را به خدا بی وفا منم یا تو

هادی حسنی

خداي من به حساب كفرم نزار... فقط حسب حالم بود.

----!!!

دورها آوایی است که مرا می خواند

dontopen — Sun, 05 Aug 2007 12:37:09 GMT

سلام

فکر نمی کردم اینطوری به خود سانسوری برسم

شاید به خاطر اون چند نفر دوست و آشناییه که بی هوا و بی اثر میان

نمی دونم..

در دل من چیزی است

مثل یک بیشه نور

مثل خواب دم صبح

وچنان بی تابم که دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت ... بروم تاسرکوه

دورها آوایی ست ... که مرامی خواند

...

نظرتون رو جلب می کنم به شعر پست قبل

چند روزی هست حالم دیدنی است

حال من از این و آن پرسیدنی است

گاه بر روی زمین زل می زنم

گاه....

برای دل رمیده وحشی من دعا کنید

چنــد روزي هست حالم ديدني‌ست!!!!!!!!!!!!!!

dontopen — Tue, 17 Jul 2007 19:58:20 GMT

حالمان بد نيست غم کم مي‌خوريم کم که نه! هر روز کم کم مي‌خوريم

آب مــي‌خواهـم، سـرابم مـي‌دهنـد عشـق مـي‌ورزم عـذابـم مـي‌دهنــد

خـود نـمي‌دانـم کجـا رفتـم به خواب از چـــه بيــدارم نـــکـردي آفتـــاب؟؟

خنــجـري بــر قلـــب بيـــمارم زدنـــد بـــي گنــاهـي بــودم و دارم زدنــــد

دشنــه‌اي نامـرد بر پشتـم نشـست از غــم نـا مردمــي پشتـم شکست

سنــگ را بستنــد و سـگ آزاد شــد يــک شبـــه بيــداد آمــــد، داد شــد

عشـــق آخــر تيــشه زد بر ريشه‌ام تيــشــه زد بــر ريشـه‌ي انـديشـه‌ام

عشـــق اگـر اينست مرتد مي‌شوم خوب اگر اينسـت مـن بد مـي‌شـوم

بس کن اي‌دل نابساماني بس‌است کافــرم ديـگـر مسلمانـي بس است

در ميـــان خلــق ســردرگــم شــدم عـــاقبـــــت آلــوده مــــردم شــــدم

بعـد از ايـن بـا بي‌کسي خو مي‌کنم هــر چــه در دل داشتـم رو مـي‌کنم

نيستـــم از مـــردم خنجــر بــدسـت بـت پـرستـم بت پرستم بت پرسـت

بت پرستم، بـت پرستي کار ماسـت چشـم مستـي تحفه‌ي بازار ماست

درد مــي‌بـارد چـو لـب‌تــر مــي‌کنـم طالعــم شــوم اســت بـاور مـي‌کنم

مـن کـه بــا دريــا تـلاطـــم کـــرده‌ام راه دريـــا را چــــرا گـــم کــرده‌ام؟؟؟

قفــل غـــم بــر درب سلولــم مــزن! مـن خــودم خوش ‌بـاورم گولم مـزن!

مـن نمي‌گويـم کـه خامـوشـم مکـن مـن نمي‌گويـــم فــرامــوشــم مکـن

مــن نمي‌گويــم کـه با مـن يـار باش مــن نـمي‌گويــم مـرا غـم خوار باش

من نمي‌گويم؛ دگر گفتن بس اسـت گفتن اما هيچ نشنفتـن بـس اسـت

روزگارت بــاد شيريـــن! شــاد بــاش دست‌کم يک شب تو هم فرهادباش

آه! در شـــهر شـــمــا يـــاري نبـــود قصـــه‌هايــــم را خريــداري نبـــود!!!

واي! رســـم شهــرتان بيـــداد بـــود شــــهرتـان از خــون مـــا آبــاد بـــود

از در و ديـــوارتــان خـــون مـي‌چــکد خــون من، فرهـاد، مجنــون مي‌چکد

خستـــه‌ام از قصــه‌هـاي شــومتــان خستــه از همـــدردي مسمـومتـــان

اينهمـــه خنجــر دل کـس خون نشد اين همه ليلي، کسي مجنـون نشد

آسمــان خــالــي شــد از فـريــادتان بيــستـــون در حســرت فرهـــادتــان

کـوه کنـــدن گـــر نباشـــد پيشــه‌ام بـويـــي از فــرهـــاد دارد تيـــشــه‌ام

عشــق از مـــن دور و پــايم لنگ بود قيمتـش بسيـــار و دستـم تنــگ بود

گـــر نـــرفتــم هر دو پايم خسته بود تيشــه گــر افتـاد دستـم بستــه بود

هيــچ کــس دسـت مـرا وا کـرد؟ نه! فکــر دسـت تنـگ مـا را کـــرد؟ نـــه!

هيــچ کــس از حـال مـا پرسيد؟ نـه! هيـــچ کـــس انــدوه مــا را ديـد؟ نه!

هيــچ کـس اشـکي براي مـا نريخت هــر کــه بـا ما بـود از مـا مي‌گريخت

چنــد روزي هست حالم ديدني‌ست حال من از ايــن و آن پرسيدني‌ست

گاه بــــر روي زميـــــن زل مــي‌زنــم گاه بـــر حــافـــظ تفـــأل مي‌زنــــــم

حافــظ ديـــوانــــه فالــم را گـــرفــت يــک غــزل آمــد کـه حالـم را گرفت:

"ما زيـاران چشــم يــــاري داشتيــم خـــود غلــط بود آنچه مي‌پنداشتيم"

مدتی بود دنبال این شعر می گشتم اما شاعر؟

من صبورم؟؟؟؟

dontopen — Thu, 12 Jul 2007 17:58:18 GMT

هنوز همون کتابه و پر از تعلیق.

گویی نویسنده کتاب می خواد صبر خوانندگانش رو به بوته آزمایش بزاره.

امیدوارم بتونم صبور بمونم.

عاشقی را شرط اول ناله و فریاد نیست تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست

بعد التحریر:

محض اطلاع دوستان به خصوص جناب مهندس بیدمشک: این بیت از آفهای رسیده بود!!

سیب

dontopen — Tue, 10 Jul 2007 05:42:18 GMT

دشت هایی چه فراخ
کوه هایی چه بلند
در گلستانه چه بوی علفی می آمد؟
من دراین آبادی پی چیزی می گشتم
پی خوابی شاید
پی نوری ‚ ریگی ‚ لبخندی
پشت تبریزی ها
غفلت پاکی بود که صدایم می زد
پای نیزاری ماندم باد می آمد گوش دادم
چه کسی با من حرف می زد ؟
سوسماری لغزید
راه افتادم
یونجه زاری سر راه
بعد جالیز خیار‚ بوته های گل رنگ
و فراموشی خاک
لب آبی
گیوه ها را کندم و نشستم پاها در آب
من چه سبزم امروز
و چه اندازه تنم هوشیار است
نکند اندوهی‚ سر رسد از پس کوه
چه کسی پشت درختان است ؟
هیچ می چرد گاوی در کرد
ظهر تابستان است
سایه ها می دانند که چه تابستانی است
سایه هایی بی لک
گوشه ای روشن و پاک
کودکان احساس! جای بازی اینجاست
زندگی خالی نیست
مهربانی هست سیب هست ایمان هست
آری تا شقایق هست زندگی باید کرد
در دل من چیزی است٬ مثل یک بیشه نور....